Eva Hambach blogt (30 december 2011 'Vlieg met me mee naar de Regenboog, ik hou alleen van jou’)

Het Europees Jaar Vrijwilligerswerk 2011 zit er bijna op. Ik wil de gelegenheid nemen om nu even de liefde te verklaren. Aan mijn echtgenoot, aan mijn kinderen.
Tijdens dit jaar heb ik enorm veel beleefd, tal van interessante mensen ontmoet, van de Poolse vrijwilliger die me warm de hand komt schudden en enthousiast over zijn engagement vertelt, de voorzitter van een sportvereniging, van Heemkunde Vlaanderen, van een plaatselijk OCMW, ergens actief in Vlaanderen, een Burgemeester of Schepen van weer een gemeente of stad die een bijzonder vrijwilligersfeest opzette, tot de –ja, ik mag het zeggen- de vrienden van de Europese Commissie, de EYVTaskforce, de Permanente Vertegenwoordiging van de EC in België, de groep Italianen die met me op de foto wil, de ruiker bloemen van de Vlaams Minister van Welzijn Jo Vandeurzen, …
Elke ontmoeting was mooi, uniek. Praten en luisteren, aandacht hebben voor de ontmoeting. Met wie dan ook. Mensen voor en achter de schermen, met hoge functie of zonder functie. Zonder onderscheid. Ik ben immers niet het type dat let op strepen of lintjes die op een mouw zijn gespeld.
Ik heb uit de hele Europese Unie hebbedingetjes kunnen verzamelen, het prerogatief van de CEV Voorzitter in het EYV2011: een paraplu van het jaar (oeps, de drukproef werd te snel gecontroleerd want het ding spreekt over het EYV201 en niet over 2011), lippenbalsem vanuit Tsjechië, vrijwilligerswijn uit Boedapest (oeps, ik ben een niet-drinker), een lederen mallet uit Portugal, een schitterende Vlag met de slogan van het EYV in het Sardinees,…
Duizenden kilometers heb ik afgelegd, te voet, met de wagen heel Vlaanderen doorkruist, met de trein op archaïsche wijze naar Luxemburg (het Groothertogdom) of in hoge snelheid naar Parijs, of met het vliegtuig van Ankara, Berlijn, Venetië en noem maar op.
Op zich vind ik het niet erg alleen te reizen. Toch verzamel je op dergelijke werktrips porties eenzaamheid. Je moet er staan, ervoor zorgen dat je niemand teleur stelt, dat je goed bent voorbereid, aanwezig bent om besluiten te kunnen trekken. Het mooiste aan werkreizen is de trip terug huiswaarts om je kinderen een dikke knuffel te kunnen geven.
Iedere keer weer bedenken dat ik het getroffen heb met mijn man. Zijn bereidheid om de zorg voor de gasten op te nemen als ik er niet ben, de steun om me te laten doen wat ik wil doen. Mee tijd opofferen voor de zaak. En heb ik hem in dit EYV2011 vaak genoeg gezegd hoe onmisbaar hij is, hoe belangrijk het is dat hij me steunt in de functies die ik opneem? Kan die fles reukwater die ik op de ene of andere luchthaven koop dat voldoende uitdrukken? De gelukzalige zucht om na de hotelbedden je op je eigen plek in je eigen bed neer te vleien?
Is het niet heerlijk dat hij me hielp knopen door te hakken: “go!” adviseerde hij me op het moment dat ik twijfelde weer een nieuwe uitnodiging al dan niet te aanvaarden.
Geluk. Vertrouwen. Hij in mij. Ik in hem. Dank je wel, jongen, omdat je mijn jongen bent. Mijn enige, mijn echte. Ook voor jouw engagement. Zonder het te beseffen heb je mee gezorgd voor het succes van het EYV2011.
Die stille partners in het vrijwilligerswerk, we mogen ze niet vergeten!